Os pequenos detalles contan.

Un precioso dez de xulio de 2008 naceu o meu sobriño, as 18,32 horas. Nese mesmo momento o meu irmán chamounos e todos comenzamos chorar de felicidade.
Dende aquel día as miñas perspectivas cambiaron. Eu daquela queria ser mestra de xardín de infancia, agora teño claro que o meu son os mortos.
Ese pequeno fixo que moitos días incriblemente tristes fixeranse incribles. Inda que sexa moi pequeno sabe moi ben como alegrarlle as tardes a calquera.
Os meus mellores recordos foron cando o cativo comezou a camiñar, cando non paraba de caerse e chorava simplemente para reclamar un pouco de atención ou na sua primeira palabra, a alegria de ser a primeira en escoitalo foi incrible. PAPÁ.
Pequerrecho, gracias por todos esos momentos de ledicia.