Nere Martinez Pérez

Coñecín a Nere xa fara uns catro anos. Dende aquela a cambiado moito, ( para mellor...). A primeira vez que a vin, levaba unha vestimenta vómitiba, un peiteado vómitibo, e unha cara extremadamente vómitiba. Cando a coñecín, era odio mutuo de unha choni a unha "emo". Cando a coñecín, non sei se eu fun demasiado superficial como para non querer nin manter unha conversa con ela. Pero xa que tiñamos amigos en comun, non me quedou maís remedio que intercambiar algunhas palabras. Coñecín a Nere xa fara uns catro anos. Dende aquela a miña vida mellorou. Teño unha persoa que proporcioname confianza, proporcioname felicidade. É a única persoa que non se esquece de felicitarme polo meu non aniversario, é a miña compaña de saidas nócturnas, e obviamente de resaca, é quen me ten todos os días a cea preparada, é a millar muller, Tamén foi quen me acolleu na súa casa cos brazos abertos cando miña nai veu as notas e non se pudo conter a votarme da casa cando percatouse do suspenso que tiña en galego... Grazas a ela, teño a mellor familia que podería ter. Súa nai é a miña nai. Seu irmán é meu irmán, Tito tamén é meu Tito, e Draco por suposto tamén é meu cadelo. Grazas a Nere Martinez Pérez, son feliz. Ana Corbillón Gunche